09:06 Nöbeti Kim Devralacak?
Başyazarımız Prof. Dr. Yiğit UYANIKGİL, "10 Kasım için hazırladığı Atatürk'ün vefatının 88.yılı saygı yazısında, Türk Halkının sade bir saygı duruşu ve vefasının yerine derinlikli bir bilgelik ve bilimsellikle Atatürk'ün değerlerine ve emanetine nasıl sahip çıkabileceğini" TGM için kaleme aldı… Keyifli okumalar…
Her 10 Kasım sabahı aynı konforlu sığınağa çekiliyoruz: 120 saniyelik bir saygı duruşu, birkaç kederli marş, sosyal medyada paylaşılan siyah-beyaz fotoğraflar ve vicdanı bir sonraki yıla kadar rahatlatan o bildik hüzün.
Kendimizi kandırmayalım. Mustafa Kemal Atatürk’ü sadece ağlayarak anmak, onun mirasına yapılmış kibarca bir tembelliktir.
Bizler 88 yıldır onu mermer kaidelerin soğukluğuna, çerçevelerin ardına, ezberlenmiş birkaç sloganın güvenli sınırlarına hapsediyoruz. Onu anlamayı değil, putlaştırmayı seçiyoruz. Çünkü anlamak hesaplaşmayı, hesaplaşmak ise ter dökmeyi gerektirir.
Oysa bir düşünceyi anlamak yerine kutsallaştırmak, aslında o düşüncenin karşısında düşünmekten vazgeçmektir. Nitekim o, daha sağlığında bu ucuz vefayı reddetmişti: "Beni görmek demek, mutlaka yüzümü görmek demek değildir..."
Bugün yaşasaydı ne yapardı sorusunun cevabı geçmişe ağıt yakmakta değildir. Laboratuvarlarda, kütüphanelerde, kod satırlarında ve özgür düşüncede saklı. Onu en çok anlayan, onun heykeline en çok bakan değil; onun baktığı geleceğe doğru yürüyenlerdir.
Çağdaşlaşmak yalnızca teknoloji üretmek değil, sorgulayabilen, itiraz edebilen ve kendi aklını kullanabilen bireyler yetiştirebilmektir.
Bugün Gazi Mustafa Kemal aramızda olsaydı, kendisi adına dikilen büstlerin sayısıyla değil, üniversitelerimizin dünya sıralamasındaki yeriyle, patent ofislerimizin boşluğuyla, gençlerin bavullarını toplayıp gitme telaşıyla ilgilenirdi.
Yeni dünyanın sınırlarının artık yalnızca haritalarla değil, bilgiyle, bilimle ve algoritmalarla çizildiğini hatırlatırdı. Kendi aklını ve teknolojisini üretemeyen toplumların, başkalarının yazdığı senaryolarda rol almaya mahkûm olduğunu söylerdi.
Sirenler çaldığında durmak kolaydır. Zor olan, sirenler sustuğu an, yani saat 09.06 olduğunda ne yaptığındır.
Çünkü bir milletin geleceği, geçmişte yetiştirdiği büyük insanların hatırasıyla değil, onların bıraktığı düşünsel mirası taşıyabilecek yeni kuşaklar yetiştirebilmesiyle belirlenir.
Nöbeti devralmak bilimin önünü açmak, aklı özgür bırakmak, adaleti korumak ve geleceği başkalarının tasarlamasını beklemeden inşa etmektir.
09.05 bir yas saati değildir; o, bir milletin kendi aklıyla baş başa kaldığı, sorumluluğun devredildiği eşiktir. Eğer o siren sesini bir uyanış değil de yalnızca yıllık bir vicdan aklama ritüeli sayıyorsak, bilin ki Atatürk’ü 1938’de değil, her 10 Kasım sabahı 09.06’da kendi ellerimizle bir kez daha toprağa veriyoruz.
Geriye tek bir soru kalıyor: 09.05'te duran bir millet, 09.06'da yeniden yürümeye başlayabilecek mi?
Prof.Dr. Yiğit UYANIKGİL