Prof. Dr. Yiğit UYANIKGİL, "İnsanın ruhunda dua'nın yarattığı etkiyi ve bireyin kendini gerçekleştirme sürecinde inancın rolünü", TGM için kaleme aldı… Keyifli okumalar…
Bazı dualar vardır; insan onları yüksek sesle değil, büyük ağırlıkla dilinden dökülür.
“Allah’ım mahcup etme” cümlesi de böyledir.
Çünkü bu dua yalnızca başarı isteği değildir. İçinde korku vardır, emek vardır, kaybetmişlik vardır, yeniden ayağa kalkma çabası vardır. İnsan en çok da çok uğraştığı şey karşısında mahcup olmaktan korkar.
Hayat, çoğu zaman insanın planladığı gibi ilerlemiyor. Kimi zaman bir sınavda, kimi zaman bir dostlukta, kimi zaman yıllarını verdiği bir yolda kaybediyor insan.
Modern dünyanın bir başka büyük yanılgılarından biri, kaybı zayıflık sanmasıdır. Oysa kaybetmek, insanın karakterini açığa çıkaran en sert aynadır. Çünkü herkes kazandığında güçlü görünür; asıl mesele, kaybettikten sonra toparlanabilmektir.
Kararlılık biraz da budur zaten. Her şey yolundayken yürümek değil, insanın içinden hiçbir şey yapmak gelmediği günlerde bile devam edebilmesidir. Bazen yalnızca yataktan kalkarak bile olsa bir irade göstermedir. Çünkü insanın en büyük savaşı dışarıyla değil, kendi içindeki vazgeçme isteğiyle yaşanır.
Toplum başarı hikâyelerini sever. Alkışlanan sonuçları, parlayan anları, kürsüleri, madalyaları… Kimse “bir kez daha deneyeyim” diyen yorgun insanı bilmez, düşünmez. Oysa insanı insan yapan şey, kusursuzluk değildir.
Belki de bu yüzden bazıları sessizdir. Çok şey yaşadıkları için. Kaybettikleri için. Yeniden başlamak zorunda kaldıkları için. Ve tam da bu nedenle daha derindirler.
Çünkü acı, insanı ya küçültür ya da olgunlaştırır. Karar ise insanın kendisindedir.
Bir öğrenci sınav sonucunu beklerken…
Bir anne evladının geleceği için…
Bir hasta ameliyathane kapısında…
Bir baba eve ekmek götürmeye çalışırken…
Bir genç, hayata tutunacak küçük bir umut ararken…
İnsan aynı cümleyi farklı hayatların içinde tekrar eder:
“Allah’ım mahcup etme.”
Çünkü insan yalnızca kazanmak istemez; emeğinin boşa gitmemesini ister. İnandığı şeyin yarı yolda kalmamasını ister.
Ve en önemlisi, kendi gözünde yenilmemek ister.
Hayatın adaleti maalesef kesin değil. Çok çalışan herkes kazanamayabilir. İnsanlar erken yorulabilir. Ama insanı ayakta tutan şey, sonuç almanın garantisi değil; mücadelenin ta kendisidir.
Çünkü karakter, şartlar iyiyken değil, umut azaldığında ortaya çıkar.
Belki de insanın gerçek büyüklüğü hiç düşmemesinde değil; her düşüşten sonra ayağa kalkabilmesindedir.
Prof.Dr. Yiğit UYANIKGİL