İş Dünyasında Salonu Yönetmek Bir Sanattır
Üst Yönetim Uzmanı ve Kültür Bilimci, Dr. Mehmet Raci HOŞGÖR, "İş dünyasında başarılı olmanın önemli bir göstergesi olan topluluk yönetimi ve şirketlerin kurumsallaşma politikaları ile pazarlama arasındaki ilişkinin temel göstergelerini marka örnekleriyle", TGM için kaleme aldı… Keyifli okumalar…
Tanımadığınız kalabalık bir salona konuşma yapmaya hazırlandığınızı düşünün. Karşınızda sizi yanlış anlayacak, yorumlayacak, dertli ya da muhalif insanlar oturuyor.
Algılar gerçeklerin aynası değildir. İşte bu yüzden ortamı yönetmek, sanıldığından çok daha ciddi bir beceridir.
Dünyanın başarılı şirketleri bunu uzun zaman önce fark etti. Google, yüzlerce ekibi incelediği "Aristotle Projesi"nde en başarılı ekipleri belirleyen unsurun zekâ ya da deneyim olmadığını gördü.
Belirleyici olan "psikolojik güvenlik"ti: insanların soru sormaktan, hata yapmaktan, itiraz etmekten çekinmediği bir iklim.
Harvard'dan Amy Edmondson'un akademik dünyaya kazandırdığı bu kavram, iyi bir ortam yöneticisinin sezgisel olarak yaptığı işi tarif eder. Beklenmedik soru, onun için tehdit değil, kapıdır.
Mizah da süs değil, araçtır. Southwest Airlines'ın kurucusu Herb Kelleher'in "tutum için işe al, beceriyi sonra öğret" felsefesi bunun örneği.
Şirket sıcaklığı ve neşeyi kültürünün merkezine koydu, sektör çalkalanırken bile uzun yıllar kârlı kalmasıyla tanındı. Buz kırıcı, konuşmanın girişindeki küçük bir hoşluk değil, güvenin ilk adımıdır.
Dürüstlük ise ayrı bir ustalık ister. Örneğin, Pixar'daki "Braintrust" toplantılarında yönetmenler, işin ustası meslektaşlarından açık sözlü eleştiri alır.
Kural basittir: Eleştiri filme yöneliktir, kişiye değil. Ed Catmull'a göre Pixar'ın yaratıcı kalitesinin temeli bu ortamdır. Herkesin rahatça konuşabildiği iklimi kuran kişi, yani ortam yöneticisi, aslında şirketin en değerli varlıklarından birini üretiyordur.
Özgünlük, taklit edilemez.
IKEA'nın dünyanın her yerinde tanınan ruhu, markadan çok Ingvar Kamprad'ın sadelik ve mütevazılik değerlerine dayanır. Spotify'ın "squad" modeli de küçük ve özerk ekiplere duyulan güvenin ürünüdür.
Şirketin kendisi modelin her yerde birebir işlemediğini sonradan kabul etti. Demek ki asıl değer, kalıpta değil, o kalıbın taşıdığı özgüven ve özerklikte yatıyor.
Peki şirketler bundan ne çıkarmalı? Önce, genel motivasyon konuşmalarını bırakıp kendi gerçek sorunlarına, yani işbirliğine, verime, yanlış tutumlara odaklanan "butik" eğitimlere yönelmeli.
Sonra, "şimdi zamanı değil" diyerek sorunları ertelememeli, çünkü küçük sorun ertelendikçe büyür, tanınmaz hale gelir. Son olarak şunu bilmeli: Sempati, derinlik ve özgünlük parayla satın alınmaz.
Yıllarca kendine yatırım yapan insanın birikimidir; marka ve taklitle elde edilemez.
Akıllı yöneticiler çevrelerine ışık ve enerji katan insanları toplar. Çünkü iyi bir ortam yöneticisi yalnızca iyi bir konuşmacı değil, bir orkestra şefidir: Herkesin sesini duyurduğu bir uyum kurar. Bunun için ciddi bir kapasite, paylaşma isteği ve duygusal zekâ gerekir.
Ufkunu açmak isteyenler davetlidir.
Dr.Mehmet Raci HOŞGÖR