Keir Starmer miras bırakmaya mı çalışıyor yoksa sadece işini mi yapıyor?

2019’da Theresa May, Downing Street’ten ayrılmadan önce bir plan yapmıştı. 

Sadece net sıfır hedefini yasalaştırmak değil, aynı zamanda bunu yapan ilk büyük ekonomi olmak istiyordu. Bu da Fransa’yı geçmek anlamına geliyordu. 

Bir No 10 yetkilisi, “Hükümetin mekanizmasının Fransız parlamentosundan daha hızlı hareket etmesi gerekiyordu,” diye hatırlıyor. 

Ve bu beklenti gerçekleşti. İngiltere’nin hedefi Haziran 2019’da yürürlüğe girdi, May görevi Boris Johnson’a devretmeden altı hafta önce ve Fransa’dan beş ay önce. Böylece mirasını bırakmış oldu.

Makerfield ara seçimine bir haftadan az kala – ve Andy Burnham’ın Westminster’a dönüş ihtimaliyle birlikte – Keir Starmer’ın da kendi miras dönemine girdiği hissi var. Sadece eksikleri kapatmak değil, kalıcı etkiler yaratmak istiyor.

Beklenen savunma yatırım planı bu hafta açıklanacak. AB ile bağları yenileme çabaları ilerliyor. Sosyal medyaya erişimi sınırlama önlemleriyle birlikte, çocukların telefonlarında müstehcen görüntüleri engellemek için ani bir adım atıldı; bu, kampanyacıların uzun süredir talep ettiği bir konuydu.

No 10 yetkilileri, başbakanın miras için acele ettiği fikrini sert biçimde reddediyor: biri bunu “tembel gazetecilikten başka bir şey değil” diye nitelendirdi.

Starmer’ın müttefikleri daha az sert, ancak May’in aksine Starmer’ın istifa edeceğini söylemediğini, tarih vermediğini ve hâlâ işine devam ettiğini belirtiyor. Bir hükümet kaynağı, “Bu daha çok miras tanımlamakla ilgili değil, kamuoyuna ve partiye bu hükümetin güçlü ve dönüştürücü politika değişiklikleri yapabileceğini göstermekle ilgili,” dedi.

Savunma, AB ve sosyal medya gibi alanlardaki politikaların zaten yürürlükte olduğunu söylediler. “Ya önümüzdeki altı ayda bunları uygularız ya da başkalarının hırsları yüzünden duraklatırız.”

Bu, Starmer’ın bir liderlik mücadelesi olsa bile İşçi Partisi lideri olarak kalmak isteyebileceği düşünüldüğünde özellikle önemli. 

Bir yetkili, “Ara seçim sırasında birkaç hafta boyunca hiçbir şey yapmazsanız, başbakan olarak mücadele edeceğinizi inandırıcı şekilde söyleyemezsiniz,” dedi.

Tarihçi Anthony Seldon, “Her başbakan halkın rızasıyla görev yaptığını söyler, ama hepsi sonsuza kadar devam edeceklerini düşünür. Bir noktada – genellikle çevresindekiler çoktan fark ettikten sonra – zamanlarının dolduğunu anlarlar ve miraslarını düşünürler,” dedi.

Starmer’ın çocukların sosyal medyaya erişimini sınırlayan uygulanabilir bir plan getirmesi, Rishi Sunak’ın 2008’den sonra doğanlara sigara yasağı getiren yasasına benzetilebilir. Sunak’ın tasarısı parlamentoda zaman bulamadı, ancak İşçi Partisi tarafından devralındı ve Nisan’da yasalaştı.

Tony Blair, görevden ayrılmadan önce Irak savaşı yerine Kuzey İrlanda barış anlaşmasını öne çıkarmıştı. 

David Cameron ve Johnson’ın başbakanlıkları Brexit ile tanımlansa da, Cameron eşcinsel evliliğin yasallaşmasını, Johnson ise Ukrayna’ya verilen güçlü desteği miras olarak görmeyi tercih etti.

Seldon, bunun bazen başbakanın temel görevlerini – ülkeyi ve kamu maliyesini güvenli tutmayı – ne kadar iyi yerine getirdiğine dair ciddi bir değerlendirmeyi gölgelediğini savunuyor. 

“Rishi Sunak, zayıflamış bir partinin başına geldi ve yapabileceği sınırlıydı. Ama Keir Starmer çok daha büyük bir fırsatla geldi ve bunu boşa harcadı.”

The Guardian