Saint-Dominique anaokulu velileri, parçalanan hayatlarını ve zorlu hukuk mücadelesini anlatıyor
Paris’in 7. bölgesindeki devlet okulunda onlarca veli, çocuklarına yönelik şiddet ve cinsel nitelikli eylemler nedeniyle okul dışı bakım personeli hakkında suç duyurusunda bulundu.
“Kızım aylarca beni uyarıyordu.”
İlkbaharın başındaki bir pazar günü, Paris’te Marie (çocuğunu korumak için takma ad kullanıyor) altüst olan hayatını anlatmaya çalışıyor.
Dört ve altı yaşlarında iki çocuk annesi olmasına rağmen, elinde sanki fazla zaman var. Yumruğunu sıkıyor, gözyaşlarını tutmaya çalışıyor.
Bir gün önce çocuklarının babalarıyla birlikte Paris’ten çok uzağa gidişini izlemiş. Yüzünde zoraki bir gülümseme, içinde ise tarifsiz bir acı var.
Küçük çocukları birkaç ay boyunca ondan ayrı kalacak, başka bir yerde okula devam edecek. Onları ancak yaz sonunda yeniden görebilecek.
“Ben gidemezdim,” diyor. “Gidersem işim biter, çalışanlarımın maaşını ödeyemem.”
Yine de her gün onları aramaya kararlı; telefonda bir kahkaha duyabilmek, ekranın ardından bir öpücük gönderebilmek için. “Ama bu gerekliydi, onlar için,” diye tekrarlıyor, gözyaşlarını bastırmaya çalışarak. “Onları bütün bunlardan uzaklaştırmak zorundaydım.”
Peki “bütün bunlar” neydi? Nereden başlamalı? 30 Ocak’ta, Paris’in 7. bölgesindeki kamuya ait Saint-Dominique anaokulunda görevli bir etkinlik sorumlusu hakkında, 4 yaşındaki kızı adına yaptığı cinsel saldırı şikâyetinden mi?
Yoksa sonradan öğrendiği önceki ihbarlardan mı? Ya da kızının anaokuluna başladıktan kısa süre sonra ortaya çıkan ilk belirtilerden mi?
Belinin altına kadar uzanan morluklar… Özel bölgelerde kızarıklık ve ağrılar… Alt ıslatma ve giderek artan gece korkuları…
Zamanla bu belirtiler artmış, Marie’nin içindeki şüpheyi korkuya dönüştürmüştü. Kızının söyledikleri önce parçalı, belirsizdi; bir çocuğun kelimelere dökmekte zorlandığı türden. Ama tekrarlandıkça, aynı korkular geri geldikçe, Marie artık görmezden gelemeyeceğini anlamıştı.
Doktor ziyaretleri, öğretmenlerle yapılan görüşmeler ve uykusuz geceler birbirini izledi.
Her yeni detay, tabloyu biraz daha netleştirirken aynı zamanda daha da ağırlaştırıyordu.
Marie için en zor olan, gerçeği kabullenmekti: Kızını koruyamamış olabileceği düşüncesi.
30 Ocak’ta yaptığı suç duyurusu, bu sürecin bir dönüm noktasıydı. Ancak bu sadece bir başlangıçtı.
Ardından başka ailelerin de benzer şüpheler ve deneyimlerle ortaya çıkması, olayın bireysel bir durumdan çok daha büyük olabileceğini gösterdi.
Veliler bir araya gelmeye başladı. Konuşmalar çoğu zaman gözyaşlarıyla kesiliyor, anlatılanlar birbirini tamamlıyordu. Her bir hikâye, diğerinin yankısı gibiydi. Ortak duygu ise öfke, suçluluk ve derin bir çaresizlikti.
Şimdi ise önlerinde uzun ve yıpratıcı bir hukuk mücadelesi var. Marie için bu sadece bir dava değil; kızının güvenliğini, adalet duygusunu ve geleceğini yeniden inşa etme çabası.
Ve belki de en zoru, hayatın bir gün yeniden “normal” olabileceğine inanmak.
Le Monde
