ŞARAPNELİN DURDURAMADIĞI KADER: ÇANAKKALE

18 Mart…

Tarihin sadece yazılmadığı, adeta kazındığı bir gün.
Bir milletin var olma iradesinin, çeliğe, ateşe ve ölüme karşı verdiği cevabın adıdır Çanakkale.

Bir görsel iletişim tasarımcısı olarak baktığımda, Çanakkale yalnızca bir savaş değil; insanlığın hafızasına kazınmış en güçlü imgelerden biridir. Siperlerin çamurunda yükselen bir bakış, mermilerin arasından geçen bir dua, toprağa düşerken bile dimdik kalan bir duruş… Bunlar yalnızca tarihsel veriler değil, kolektif bilincimizin görsel hafızasında sonsuza dek yer etmiş sembollerdir.

Ama bu destanın içinde yalnızca bir komutanın değil, bir milletin kalbi vardır.
Ve o kalbin en gür attığı yerlerden biri, 57. Alay’dır…

Ölüme yürümeyi emreden bir komutana, tereddütsüz “emredersiniz” diyen bir irade…
Geri dönmeyi düşünmeyen, bir adım geri atmayı aklından bile geçirmeyen genç bedenler…
Henüz hayatın başında, annelerinin duası kulaklarında, vatanın toprağına sarılmak için koşan yiğitler…

Onlar, sadece savaşmadı.

Onlar, ölüme koşarak bir millete yaşam armağan etti.
57. Alay’ın her bir neferi, aslında birer yaşayan semboldü.
Birinin cebinde annesinin yazdığı bir mektup, diğerinin kalbinde yarım kalmış bir sevda, bir başkasının gözlerinde henüz görülmemiş bir gelecek vardı…
Ama hepsi, o geleceği kendileri için değil, bizler için bıraktı.

Ve o an…
Tarihin yönünü değiştiren o an geldi.

Mustafa Kemal’in göğsüne isabet eden bir şarapnel parçası.
Ve o şarapnelin parçalayamadığı bir saat.

Bir saat…
Zamanı ölçmek için var olan o küçük nesne, o gün zamanı durdurdu.
O an, yalnızca bir insanın hayatını değil, bir milletin geleceğini korudu.

Düşünün…
Eğer o şarapnel birkaç santimetre daha ilerleseydi, yalnızca bir komutanı değil, bir fikri, bir dirilişi, bir ulusun doğuşunu da alıp götürecekti.
Ama olmadı.

Çünkü o gün, sadece bir saat kırılmadı…
O gün, ölümün yönü değişti.

Belki o şarapnel, bir sineğe isabet eder gibi yönünü değiştirdi.
Belki de toprağın altında yatan binlerce şehidin duası, anaların, babaların, kardeşlerin, evlatların duası o parçayı durdurdu.
Belki de 57. Alay’ın gözünü kırpmadan ölüme yürüyen neferlerinin iradesi, bir milleti yaşatmak için o anı korudu.

İşte Çanakkale kanaatimce tam da budur.
Sadece kazanılmış bir savaş değil; bir milletin kendi varlığını, kendi kanıyla imzaladığı bir varoluş manifestosudur.

Her şehit, bu büyük anlatının bir kelimesidir.
Her siper, bu destanın bir cümlesi…
Ve her damla kan, bu toprağın altına yazılmış bir imzadır.
Ve O kutsal bayrağımız bu destanın görsel nişanesidir. 
Bugün bizler, o sahnenin izleyicileri değiliz. O sahnenin devamıyız.

Ve unutmamalıyız ki; o saatin kırıldığı an, aslında zamanın yeniden başladığı andır.
Bir milletin kendi kaderini eline aldığı, küllerinden doğmayı seçtiği andır.

Bu yüzden Çanakkale’yi anlatmak, yalnızca geçmişi anmak değildir.
Bir kimliği, bir duruşu, bir inancı yeniden üretmektir.

Çünkü biz…
Gözünü kırpmadan ölüme yürüyenlerin mirasıyız.
Adını bilmediğimiz ama ruhunu taşıdığımız kahramanların emanetiyiz.

Çünkü biz;
“Yıldırımlar yaratan bir ırkın ahfadıyız,
Tufanları gösteren tarihlerin yadıyız.
Kanla, irfanla kurduk biz bu cumhuriyeti,
Cehennemler kudursa, ölmez nigahbanıyız.”

Çanakkale Savaşı’nda ve ulusumuzun her mücadelesinde şehit düşen ve gazi olarak Hakk’a yürümüş tüm atalarımızı rahmet, minnet ve sonsuz bir şükranla anıyoruz. 

Ruhları şad, mekânları cennet olsun.

Prof.Dr. Cem GÜZELOĞLU

Ege Üniversitesi Öğretim Üyesi