Avrupa’nın yeni Alman sorunu
Almanya yeni Amerika Birleşik Devletleri mi oluyor – vazgeçilmez ama öngörülemez?
Avrupa, tarihin geri dönüşüyle karşı karşıya. Rusya, kıtasal savaşı Avrupa'ya geri getirdi.
Amerika, Pax Americana'dan ve küreselleşmeden geri çekiliyor. Çin ise sanayi alanındaki hâkimiyetini jeoekonomik güce dönüştürüyor.
Avrupa ülkeleri bu süreçte hem ulusal düzeyde hem de Avrupa Birliği aracılığıyla güvenliklerini, özerkliklerini ve dayanıklılıklarını yeniden inşa etmek için yoğun bir çaba harcıyor; aynı zamanda coğrafyayı, sert gücü ve sanayi politikasını kolektif olarak yeniden keşfediyor.
Şimdi Alman tarihi Avrupa'nın içinde yeniden geri dönüyor.
On yıllar boyunca Avrupa bütünleşmesi, Alman tarihinin sona ermesini mümkün kıldı. İster Avrupa insan hakları sistemi, ister NATO üyeliğinin paylaşılması, ister ortak pazar ya da AB'nin genişlemesi yoluyla olsun, Almanya birleşen bir Avrupa'nın merkezinde yer aldı.
Bu yapı aynı zamanda Almanya'nın bir daha – Kissinger'ın ifadesiyle – Avrupa için fazla büyük hale gelmemesini güvence altına alıyordu.
Helmut Kohl döneminde savaş sonrası Almanya'nın savaş sonrası Avrupa ile bütünleşmesi, Almanya'nın yeniden birleşmesinin bedeli olarak Alman Markı'nın sona erdirilmesi ve avronun devreye sokulmasıyla zirveye ulaştı.
Geriye dönüp bakıldığında bu dönem, bütünleşme sürecinin en yüksek noktasıydı.
Angela Merkel döneminde Almanya'nın Rusya'dan enerji ve Çin'e ihracat üzerine kurduğu tercih, ulusal ekonomik kalkınmasını Avrupa'nın stratejik zayıflığı üzerine inşa etti.
Olaf Scholz, Ukrayna'nın işgalinin ardından “Zeitenwende” – tarihsel bir dönüm noktası ilan etti. Onun halefi Merz ise eşi benzeri görülmemiş bir yeniden silahlanma hamlesini başlattı.
Ancak ikisi de bir Helmut Kohl'un yapacağı şeyi yapmadı: Almanya'nın askerî gücünü bütünleşmiş bir Avrupa savunmasının merkezinde yeniden inşa etmek.
Euractiv
