Sinema Kuramcısı ve Akademisyen Doç.Dr. Semih SALMAN, TGM için kaleme aldığı yeni köşe yazısında NETFLİX yapımı KASABA dizisi üzerine bir medya analizi yapıyor. Keyifli Okumalar...
Netflix’te yayınlanan Seren Yüce imzalı “Kasaba”, Türkiye’nin dizi sektöründeki taşra temsiline ilişkin yerleşik anlatı kalıplarını sorgulayan özgün bir anlatı yapısı oluşturur.
Okan Yalabık’ın ölçülü ve içe dönük oyunculuğuyla hayat verdiği Efe adlı karakter, dizinin duygusal ve felsefi merkezini oluşturur.
Dizi; sessizliğin, aidiyetin ve geçmişin yükünün altında ezilen insanların portresini çizerken, izleyiciyi bildiğimiz o "huzurlu kasaba" imajının ardındaki tekinsiz ve melankolik gerçeklikle yüzleştirir.
Okan Yalabık’ın performansı, karakterin içsel çatışmalarını ve bastırılmış duygularını minimalist bir yaklaşımla yansıtırken dizinin temposuna yön verir.
Efe’nin çevresiyle kurduğu kopuk ama bir o kadar da mecburiyet içeren bağlar, hikâyeyi sıradan bir aile dramı olmaktan çıkarıp varoluşsal bir sorgulamaya dönüştürür.
Yalabık’ın canlandırdığı figür üzerinden; pişmanlıklar, hayal kırıklıkları ve kaçılamayan kader temaları, ağdalı bir dille değil, gündelik hayatın sıradanlığındaki absürtlükler ve sessiz anlar üzerinden işlenir.
Dramatik yapı açısından Kasaba, bireysel suç hikâyesinden çok kolektif suç ve suç ortaklığı temasına yaslanır. Başrolde yer alan Efe, klasik “kahraman” ya da “anti-kahraman” çizgisine sıkışmaz; aksine, kasabanın etik gri alanlarını üzerinde yoğunlaştıran bir anlatı odağına dönüşür.
Bu tercih, dizinin ahlaki yargı dağıtan bir anlatıdan kaçınmasını sağlar; suçun kaynağını tekil failde değil, kasabanın sosyo-kültürel dokusunda arar.
Böylece izleyici, “kim yaptı?” sorusundan çok “neden burada oluyor?” sorusuna yönlendirilir.
Görsel dil ve atmosfer kullanımı açısından dizi, Türkiye'nin taşra gerçekliğini ölçülü bir görsel sadelik ve tekrar hissi üzerinden inşa eder. Kasaba sadece bir mekân değil, anlatının baskı üreten yapısal bir unsuru olarak işlev görür; onları hem koruyan hem de hapseden bir yapı sunar.
Kamera hareketlerinin sınırlılığı ve mekân tekrarları, karakterlerin kaçışsızlığını vurgular; kasaba hem fiziksel hem psikolojik bir hapishane olarak kurulur.
Bu yönüyle Kasaba, yerli dijital diziler içinde kasaba anlatısını melodramdan ayırıp daha sosyolojik ve karanlık bir hatta konumlandıran eleştirel bir karşı-anlatı üretir.
Bilgi Notu: Bu yazıya köşe yazarları bölümünde ayrıca ulaşabilirsiniz
TGM Haber merkezi
