"Nolan'ın Odysseia'sı Muhtemelen Homeros Metninin Sinemadaki En Sadık Uyarlamalarından Biri"
Tarihçi Fabien Bièvre-Perrin'e göre; "İngiliz-Amerikalı yönetmenin filmi, insanlık üzerine incelikli ve derin bir düşünceyi teşvik ediyor. Böylece Homeros'un eserini günümüzle güçlü bir diyalog içine sokuyor".
"Woke" olmakla ve anakronizmle suçlanmasına rağmen, Christopher Nolan'ın The Odyssey filmi muhtemelen Homeros metninin sinemaya yapılmış en sadık uyarlamalarından biridir.
Bièvre-Perrin'e göre Bunun ilk nedeni, iç içe geçen çok sayıda anlatı sesinin İlyada ve Odysseia'daki anlatım biçimini yansıtması ve izleyiciyi nüanslı düşünmeye teşvik etmesidir.
İkinci olarak, Odysseus çoğu zaman tasvir edildiği gibi görkemli bir kahraman değildir. O, dünyayla ve kendi benliğiyle yüzleşen kırılmış bir insanlığı temsil eder.
Son olarak anlatı, geçmişle olduğu kadar, hatta daha da önemlisi doğduğu çağla, yani bizim zamanımızla güçlü bir bağ kurar.
Nolan'ın Odysseus'unun karşı karşıya kaldığı en büyük zorluklar ne insan yiyen Laestrygonlar, ne avcı Sirenler, ne de dev Tepegözdür. Asıl karşısına çıkanlar, kazandığı savaşın mağdurları ve o savaştan çıkar sağlayanlardır.
Bunlar; Truvalı kadınlar, onların kocaları ve oğulları, savaşta kaybettiği askerleri ya da yol arkadaşlarına dönüşen kişiler, İthaka tahtına talip olan damatlar, neredeyse öksüz kalan oğlu Telemakhos ve neredeyse dul kalan eşi Penelope'dir; hepsi de savaşın parçaladığı insanlardır.
Bir yandan savaş, güçsüz kalmış Athena'nın, gömülmemiş ölülerin ve onu kendi hataları ile zayıflıklarıyla yüzleşmeye zorlayan canavarların suretinde peşini bırakmaz; kontrolden çıkan doğa güçleri de ona kendi çaresizliğini hatırlatır.
Diğer yandan ihanet ve açgözlülük onun krallığını yıkar; sevdikleri umutlarını kaybederken Penelope, Troya'da büyük Odysseus'un kahramanlıklarını öven ezgileri dinlemeyi reddeder; çünkü bunlar ona göre boş ve aldatıcıdır.
Bu sırada Odysseus, travmalarını ve utancını Kalypso'ya anlatır, ölülerle konuşur ve kendisini acınacak bir kahraman olarak gösteren fantastik hikâyeler uydurur.
Aynı zamanda Menelaos ile Helena da yaşanan olayların kendi versiyonlarını Telemakhos'a aktarırlar.
Nolan'ın Odysseus'u bir Hollywood kahramanı değildir.
Tanrılara meydan okuyabileceğine inanır; ancak tanrılar dikkat çekici biçimde ortada yoktur. Utanç içinde, neden eve dönmek istemediğini sorgular.
Eve duyulan özlemi ifade eden nostos duygusunu hissedemeyen Odysseus, geçmişi tarafından takip edilen, kırılmış ve güçsüz bir insandır. Ancak geçmişini ve kendi önemsizliğini kabul ettiğinde yeniden güç kazanabilir.
Destansı ihtişam yalnızca kısa bir an sürer; sonunda onu İthaka'ya geri taşıyan salın üzerinde her şeyi geride bırakır.
Yolculuğunun sonunda da, son sınavında da gerçek bir görkem yoktur: İthaka tahtına talip olan damatların uzun ve zahmetli katliamı bile buna dönüşmez.
Le Monde
