Asıl gizem, bunu kimin kaydettiği ve neden yaptığı
Orta Doğu’daki savaş nedeniyle küresel ekonominin çökmenin eşiğinde olması ya da yükselen petrol fiyatlarının, Vladimir Putin’in Ukrayna’daki mücadelesi sürerken Rusya’ya beklenmedik bir kazanç sağlamış olması dikkat çekti.
Bu hafta Schuman Roundabout çevresinde (yani biz gazeteciler arasında) herkesin dikkatini çeken hikâye, Ursula von der Leyen’in baş iletişim stratejisti Alexandra Henman ile Politico muhabiri Gerardo Fortuna arasında geçen bir telefon görüşmesinin gizlice kaydedilmesi oldu.
Mart ayı başında gerçekleşen bu görüşme geçen hafta YouTube’a yüklendi ve ardından Macar ve Slovak medyasında dolaşıma sokuldu.
Tüm Brüksel skandallarında olduğu gibi (bu hariç), detaylar söylendiği kadar sansasyonel değil.
Görüşmenin kendisi, Playbook formatının bugün nasıl işlediğine dair açıklayıcı ve zaman zaman eğlenceli bir bakış sunsa da, diyalog Watergate Skandalı kayıtlarından çok uzak.
Hem Politico hem de Avrupa Komisyonu, söz konusu telefonlarda yaptıkları incelemelerde herhangi bir manipülasyon bulamadıklarını açıkladı.
Görüşmenin görünen amacı, Financial Times’ta yer alan bir haberin doğruluğunu araştırmaktı.
Kısaca, Fortuna Komisyon’un Ukrayna’ya baskı yaparak, Macaristan ve Slovakya’ya petrol sağlayan hasarlı Druzhba boru hattına AB denetçilerinin erişimine izin verip vermediğini öğrenmek istiyordu.
Ne yazık ki, Henman karşısında başarılı olamadı. Onun görevi, von der Leyen’in perde arkasındaki eli olarak medya akışını yönlendirmek.
Görüşmede de usta bir iletişimci olduğunu gösterdi; Fortuna’nın beceriksiz sorularını ustalıkla savuşturdu ve insanın ona acıması geliyor.
Ve işte gizem de burada yatıyor. Henman hiçbir şey açıklamıyor; ne Financial Times haberini doğruluyor ne de yalanlıyor.
Buna rağmen, Viktor Orbán yanlısı Macar ve Slovak medya organları kaydı, Komisyon’un Budapeşte’yi zayıflatmaya çalıştığının kanıtı olarak yayımladı.
Ancak bu yanlış anlatı, Orbán çevrelerinde bile beklenen etkiyi yaratmadı.
Peki o halde neden bu telefon görüşmesi yayımlandı?
Bir teoriye göre (Komisyon içindeki bazı kişiler Macarları işaret ediyor, onlar ise bunu reddediyor), bu kaydın arkasındaki kişiler von der Leyen’e ellerinde daha fazlasının da olduğunu göstermek istiyordu.
Bunun doğru olmamasını umuyoruz (sadece Politico için değil).
Fail kim olursa olsun, bu olay “Brüksel Balonu”nun birçok kişinin yalnızca otoriter rejimlerle ilişkilendirdiği sert güç mücadelelerine karşı hazırlıksız olduğunu açıkça gösteriyor.
Bu açıdan bakıldığında, bu olay tuhaf bir Brüksel yan hikâyesinden çok bir uyarı atışı gibi görünüyor.
Eski varsayımlar — arka kapı görüşmelerinin gizli kalacağı, iletişim yönlendirmelerinin inkâr edilebilir olacağı ve “Balon”un daha yumuşak kurallarla oynadığı — artık geçerli değil.
Bu ister beceriksiz bir sızıntı ister hesaplı bir mesaj olsun, AB siyasetinde gücün nasıl kullanıldığı ve nasıl mücadele edildiği konusunda bir değişime işaret ediyor.
Brüksel bundan hoşlanmayabilir, ancak yeni bir döneme giriyor: gözetim, anlatı savaşları ve stratejik sızıntıların artık istisna değil, oyunun bir parçası olduğu bir dönem.
Euractiv
